اختصاصی

  • خرس طلای برلین 2020 برای «شیطان وجود ندارد» از ایران

    جشنواره فیلم برلین 2020 ساعتی پیش برندگان خود را شناخت و فیلمی از ایران توانست جایزه اصلی را از آن خود کند. به گزارش بخش سینمایی آکادمی هنر به نقل از ورایتی، هیات داوران هفتادمین دوره برلیناله از میان هجده فیلم، خرس طلایی سال ۲۰۲۰ را به فیلم "شیطان وجود ندارد" محمد رسول‌اف، کارگردان ایرانی اهدا کرد. این فیلم پیشتر جوا...
  • ژان لوک گدار، تکنولوژی و ملکه سبا از اپرای باستیل؛ لایو در دوران قرنطینه

    درست است ژان لوک گدار خود را از اجتماع دور کرده، اما بعید به نظر می‌رسد او اجتماع را از طریق مشاهداتش در صفحات مجازی رصد نکرده باشد. به گزارش بخش سینمایی آکادمی هنر، در صورتی که برخی رسانه‌ها حرکت گدار را عجیب قلمداد کردند، اما شاید یادشان رفته او یکی از قالب شکن‌ترین افراد تاریخ سینماست. گدار نه ت...

تحقق نیافتن امر دراماتیک در یک بایوپیک/ نگاهی به فیلم «بی‎خداحافظی» ساخته احمد امینی / از سری یادداشت های فجر

 

*****

مجید رحیمی جعفری

بی خداحافظی رضا صادقی 

بیخداحافظی پس از سال‎ها دوری احمد امینی از سینما کنجکاوی‎های خاصی را برانگیخته بود. نه فقط از این حیث که احمد امینی نه سال است هیچ فیلمی را پس از این زن حرف نمیزند نساخته بود و تجربه چند سریال خوب را داشته است بلکه فیلم در مورد رضا صادقی یکی از محبوب‎ترین خوانندگان پاپ ایران است.

احمد امینی در ورای متن خود از روندی صحبت کرده بود که مشتاق به ساخت این فیلم شده است. از علاقه نداشتن به موسیقی پاپ و پس از یک بار گوش کردن کار صادقی شیفته او شده است و از این قبیل صحبت‎ها که شخصیت نسیم دانش (پگاه آهنگرانی) نیز درست در فیلم چنین وضعی را دارد. روزنامه‎نگاری که هیچ چیزش شبیه خبرنگاران نیست و تنها از خبرنگاری آن شوق پیگیری یک خبر را در شخصیت او می‎بینیم.

در یافتن جلوه‎های نمایشی برای تغییر ماهوی دادن یک مضمون که در خارج از جهان نمایشی وجود دارد مؤلفه‎های مختلفی وجود دارد و این امر در مورد یک بیوگرافی هم وجود دارد. اگر قرار باشد وجوه دراماتیک در نظر گرفته نشود به یک مستند تبدیل می‎گردد. بیخداحافظی جدای این‎که ادعای یک فیلم داستانگو را دارد عملا گذار مؤلفه‎ها از جهان زندگی صادقی به سینما تحقق نیافته است. درامی شکل نگرفته و در کنارش رویدادها، مکان‎ها، فضا و شخصیت‎های خارج از جهان فیلم در سطوح فیلمیک هیچ نمود خاصی ندارند.

رضا صداقی خارج از جهان فیلم باید در جهان فیلم یک‎بار دیگر هویت یابد. مخاطب بداند چرا این آدم برای خودش آرمان دارد که من در فلان‎جا نمی‎خوانم و باید بدانم کجا آهنگ‎هایم پخش می‎شوند. این‎که با این پیش‎فرض پا به سینما بگذاریم که این رضا صادقی هست و نباید به هیچ کس برای آلبوم دادن اعتماد کند، خوب چرا با این پیش فرض پا به سینما نگذاریم که این رضا صادقی هم به همه جا رسیده خودش هم در صندلی پشت ما نشسته و چرا فیلمش ساخته شده!

بی خداحافظی احمد امینی 

هدف فیلم کاملا نامشخص است. ادای دینی هم به رضا صادقی وجود ندارد. کارگردان هم خود گفته برای اولین بار یک سال قبل از ساخت یک آهنگ او را شنیده پس چه طرحی دنبال می‎شده است؟ یک فیلم شیک و تجاری ساخته شود که از شخصیت رضا صادقی استفاده شود و قبل از این‎که برای خوانندگان بزرگ مشابهی که کم هم نبودند برای صادقی فیلم ساخته شود! این امر هم کاملا با مضمون فیلم که صادقی خیلی آرمان‎گرا است فاصله دارد.

در کل هر چیزی که فیلم نشان می‎دهد در جهانی که به دراماتیک تبدیل نمی‎شود با جهان خارج تناقض دارد. صدرایی (پیام دهکردی) رئیس روزنامه نسیم را وارد ماجرای رضا صادقی می‎کند بی‎آن که توضیحی داده شود چرا او و خودش هم این سؤال را دارد. شاید بگوییم چون او زبردست‎ترین خبرنگار روزنامه است. صدرایی بر این فشار که تو به پول این کار نیاز داری به نسیم این مأموریت را تجویز می‎کند. نسیم هم هیچ نشانی از خبرنگار بی‎پولی که اجاره خانه‎اش را هم نمی‎تواند پرداخت کند ندارد و بالعکس با البسه، وضعیت خانه و دیگر موارد نشان از پگاه آهنگرانی متمول دارد. امینی مثل این‎که نه به اصحاب رسانه که خود هم روزی از آن دسته بوده توجه داشته نه حالا به خبرنگارانی که نزد او برای گرفتن خبر می‎روند توجه می‎کند. این نگاه نکردن فیلمساز به جهان پیرامون بزرگترین معضل سینمای کشور است. این‎که فیلمساز دغدغه‎ها را نمی‎شناسد و با دغدغه‎های دورانی روبه‎رو است که تازه فعالیت را آغاز کرده است. نمی‎داند رضا صادقی کیست یکبار ترانه‎ای از او گوش می‎دهد و خوب چرا فیلمش را نسازد؟!

در پایان از خوش‎ساختی برخه‎ای از صحنه‎ها، بازی خوب خود رضا صادقی نباید گذشت. فیلم در لحظاتی که رضا صادقی ترانه‎ای را اجرا می‎کند لذت بخش است و در سایر لحظات هیچ برای گفتن ندارد و پایان هم چیزی را نمی‎رساند و پایان‎بندی فرقی ندارد با این روند چه هنگام باشد.

 

 

 

درباره نویسنده :
دکتر مجید رحیمی جعفری

سوابق تحصیلی: دکتری تئاتر دانشگاه تهران – کارشناس ارشد ادبیات نمایشی با پایان‎نامه بررسی روابط بینامتنی در سینمای ایران (1390-1370) – مهندس تکنولوژی نساجی با پایان‎نامه تأثیر مُد در طراحی ماشین آلات.

 

عرصه فعالیت: مدیرمسئول مجموعة هنری آکادمی هنر / مدرس مقطع کارشناسی ارشد رشته های پژوهش هنر، ارتباط تصویری و تصویرسازی؛ مقطع کارشناسی طراحی لباس / طراح دو دوره سوالات کنکور کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد در رشته‌های طراحی لباس، ارتباط تصویری و تصویرسازی / منتقد و پژوهشگر هنر / تهیه کننده تئاتر / نمایشنامه و فیلمنامه‎نویس / عضو سابق  گروه پژوهشی نشانه‎شناسی هنر خانة هنرمندان ایران / دبیر اجرایی چندین همایش‎ علمی / همکاری با نشریات علمی-پژوهشی (همکاری در مقام داور فصلنامه جستارهای زبانی دانشگاه تربیت مدرس، روایت شناسی انجمن علمی نقد ادبی ایران) و تخصصی (از جمله فارابی و صنعت سینما)


نظریه ها: نظریه بیناجسمی / تئوریزه کردن نظریه بینارسانه در سال 1390 /  همکاری با دکتر حمیدرضا شعیری در تئوریزه کردن نظریه ناسرگی 1389

 

زمینه پژوهش: نشانه شناسی گفتمانی / بینامتنیت / نقد ادبی / جلوه‎های نمایشی / سینمای آمریکا / فشن آرت / ژانر / سینمای گرایندهاوس / ارتباط تصویری

 


نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

مطالب مرتبط

تحلیل رویکرد

  • در باب پستی

    مقدمه: "تراکینگ شات کاپو" فرمولی از ژاک ریوت بود که در دستان سرژ دنی و تنی چند از روشنفکران دیگر [در گذر زمان] بدل به اسطوره‌ی سینه‌فیل‌های ارتدوکس ش...

بانک اطلاعات هنری