اختصاصی

  • خرس طلای برلین 2020 برای «شیطان وجود ندارد» از ایران

    جشنواره فیلم برلین 2020 ساعتی پیش برندگان خود را شناخت و فیلمی از ایران توانست جایزه اصلی را از آن خود کند. به گزارش بخش سینمایی آکادمی هنر به نقل از ورایتی، هیات داوران هفتادمین دوره برلیناله از میان هجده فیلم، خرس طلایی سال ۲۰۲۰ را به فیلم "شیطان وجود ندارد" محمد رسول‌اف، کارگردان ایرانی اهدا کرد. این فیلم پیشتر جوا...

سردرگمی اپیدمیک روزمرگی / نگاهی به فیلم «میگرن» ساخته مانلی شجاعی‎فرد / از سری یادداشت های فجر

 

*****

مجید رحیمی جعفری

هنگامه قاضیانی در میگرن 

روزمرگی مثل این‎که جذابیت زیادی برای فیلمسازان دارد. فرقی نمی‎کند فیلمساز کهنه‎کار باشد یا این‎که یک فیلم اولی. میگرن هم از آن دست فیلم‎های پرشماری است که سه زندگی را در روزمرگی به هم بافته است و ماحصل هم مهم نیست که چه باشد. مانلی شجاعی فرد گر چه برای فیلم اول استاندارد خوبی از کارگردانی نشان داده است اما او هم فریب ظاهر داستان‎های ساده را خورده که بی‎هدف تنها جلو می‎روند. 

 

میگرن داستان سه خانواده است که زندگیشان را پی می‎گیرند و اگر می‎گویم پی می‎گیرند چون نقاط عطف خاصی در این چند روزی که مخاطب آن را دنبال می‎کند وجود ندارد. در خانه اول هنگامه قاضیانی در نقش یک معلم زبان است که برای گذران زندگی خودش و دختر کوچکش مترجمی هم می‎کند و در این برهه‎ای که داستان فیلم می‎گذرد به دنبال خانه است چون صاحب‎خانه قصد دارد خانه را تحویل بگیرد. در خانواده بعدی افشین هاشمی با مادربزرگ و مادرش زندگی می‎کند و دغدغه ازدواج دارد و در خانواده آخر هدایت هاشمی مدام از رفتن به خارج صحبت می‎کند. صحبت‎های هاشمی در مورد سفر به خارج برای کار و نهایت زندگی مانند همان کلیشه اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد است که برخی از رفتن به ژاپن حرف می‎زدند و بعدها این امر به سمت یونان و بعد سایر نقاط سوق یافت که سازندگان فراموش کردند این دغدغه را کمی امروزی کنند. پانته‎آ بهرام نیز در نقش همسر هدایت هاشمی است و از رفتن همسرش به خارج نگران است. همسرش با این‎که سفر را هم تجربه می‎کند و شکست می‎خورد این بار خانه را هم به فروش می‎گذارد.

 

پانته آ بهرام در میگرندر کل فیلم فراموش می‎کند بازه زمانی خاصی را نشان دهد این بازه برای مخاطب زمانی مشخص می‎شود که چه زمانی از جهان داستان می‎گذرد که پانته‎آ بهرام به قاضیانی می‎گوید 20 روز است همسرش رفته در سفر به سر می‎برد. در این بیست روز چه تغییر و تحولی در داستان رخ داده است؟! شاید هیچ جیز را مخاطب شاهد نبوده جز زندگی. زندگی که جریان دارد و ما به آن توجهی نداریم. صبح تا شب از خواب بیدار شده‎ایم و تنها زندگی می‎کنیم. میگرن همین را می‎خواهد نشان دهد و در نهایت نیز با کنار زدن پرده توسط قاضیانی در آخر فیلم و درست نکردن سادیسمی ریشه‎های فرش در صورتی که نظمی در اوراق کاریش وجود نداشته مصداق کامل این مسئله است.

مشکلی که در فیلم‎هایی مانند میگرن وجود دارد به یک معضل رسیده است معضلی که کارگردان تفاوت در این نوع قصه‎گویی می‎بیند و همین امر چنین داستان‎هایی را رقم می‎زند. تنها داستان بحرانی فیلم داستان زندگی و دلهره پانته‎آ بهرام بود که خودش گنجایش یک فیلم را داشت و بهتر بود که بیشتر به آن پرداخته می‎شد اما تقریبا می‎توان گفت داستان فرعی شده بود و نتیجه‎گیری هم در زندگی قاضیانی گذاشته شد.

وقتی افشین هاشمی و تقریبا بازیگرانی که او انتخاب کرده است را در فیلمی مشاهده می‎کنید، انتظارها بسیار بالا می‎رود. بازی‎ها برخلاف اغلب بازی‎های چنین گروهی کمی اغراق آمیز و تصنعی بود. هدایت هاشمی خصوصا در صحنه رقص در کنار کودکانش یکی از بدترین لحظات بازی خود را به نمایش گذاشته است. در کل همان‎طور که در ابتدا هم گفته شد برخی از موارد این فیلم در اشل یک فیلم اول خوب بود به نسبت فیلم‎های ضعیفی که تا این دو روز در کاخ جشنواره به نمایش آمده شاید بهتر بوده باشد.

 

 

 

درباره نویسنده :
دکتر مجید رحیمی جعفری

سوابق تحصیلی: دکتری تئاتر دانشگاه تهران – کارشناس ارشد ادبیات نمایشی با پایان‎نامه بررسی روابط بینامتنی در سینمای ایران (1390-1370) – مهندس تکنولوژی نساجی با پایان‎نامه تأثیر مُد در طراحی ماشین آلات.

 

عرصه فعالیت: مدیرمسئول مجموعة هنری آکادمی هنر / مدرس مقطع کارشناسی ارشد رشته های پژوهش هنر، ارتباط تصویری و تصویرسازی؛ مقطع کارشناسی طراحی لباس / طراح دو دوره سوالات کنکور کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد در رشته‌های طراحی لباس، ارتباط تصویری و تصویرسازی / منتقد و پژوهشگر هنر / تهیه کننده تئاتر / نمایشنامه و فیلمنامه‎نویس / عضو سابق  گروه پژوهشی نشانه‎شناسی هنر خانة هنرمندان ایران / دبیر اجرایی چندین همایش‎ علمی / همکاری با نشریات علمی-پژوهشی (همکاری در مقام داور فصلنامه جستارهای زبانی دانشگاه تربیت مدرس، روایت شناسی انجمن علمی نقد ادبی ایران) و تخصصی (از جمله فارابی و صنعت سینما)


نظریه ها: نظریه بیناجسمی / تئوریزه کردن نظریه بینارسانه در سال 1390 /  همکاری با دکتر حمیدرضا شعیری در تئوریزه کردن نظریه ناسرگی 1389

 

زمینه پژوهش: نشانه شناسی گفتمانی / بینامتنیت / نقد ادبی / جلوه‎های نمایشی / سینمای آمریکا / فشن آرت / ژانر / سینمای گرایندهاوس / ارتباط تصویری

 


نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

مطالب مرتبط

تحلیل رویکرد

  • در باب پستی

    مقدمه: "تراکینگ شات کاپو" فرمولی از ژاک ریوت بود که در دستان سرژ دنی و تنی چند از روشنفکران دیگر [در گذر زمان] بدل به اسطوره‌ی سینه‌فیل‌های ارتدوکس ش...

بانک اطلاعات هنری