اختصاصی

  • خبر شگفت انگیز برای سینمای ایران، پیمان معادی داور جشنواره ساندنس شد

    پیمان معادی سینماگر ایرانی به عنوان داور جشنواره بین‌المللی فیلم ساندنس آمریکا انتخاب شد. به گزارش ایسنا و به نقل از سایت رسمی جشنواره فیلم ساندنس، پیمان معادی بازیگر، نویسنده و کارگردانی ایرانی به همراه چلسی بارنارد، ماریل هلر، اندرو هی و داوران بخش فیلم‌های مسابقه فیلم‌های بلند آمریکایی جشنواره فیلم ساندنس هستند....
  • جریانی نو در گالری‌داری هنر اصفهان؛ گفت‌وگو با ژیلا منانی

    «ژیلا منانی متولد اصفهان و فارغ‌التحصیل رشته زمین‌شناسی از دانشگاه اصفهان است. وی به منظور ادامه تحصیل، اقامتی نه ساله در ایتالیا داشته که این اقامت منجر به علاقه‌مندی بیشتر او به هنرهای زیبا شده و نتیجه آن گذراندن دوره‌های آزاد در رشته نقاشی در شهر جِنوای ایتالیا بوده است. وی همچنین چند سال به عنو...
دکتر مجید رحیمی جعفری

دکتر مجید رحیمی جعفری

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

سوابق تحصیلی: دکتری تئاتر دانشگاه تهران – کارشناس ارشد ادبیات نمایشی با پایان‎نامه بررسی روابط بینامتنی در سینمای ایران (1390-1370) – مهندس تکنولوژی نساجی با پایان‎نامه تأثیر مُد در طراحی ماشین آلات.

 

عرصه فعالیت: مدیرمسئول مجموعة هنری آکادمی هنر / مدرس مقطع کارشناسی ارشد رشته های پژوهش هنر، ارتباط تصویری و تصویرسازی؛ مقطع کارشناسی طراحی لباس / طراح دو دوره سوالات کنکور کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد در رشته‌های طراحی لباس، ارتباط تصویری و تصویرسازی / منتقد و پژوهشگر هنر / تهیه کننده تئاتر / نمایشنامه و فیلمنامه‎نویس / عضو سابق  گروه پژوهشی نشانه‎شناسی هنر خانة هنرمندان ایران / دبیر اجرایی چندین همایش‎ علمی / همکاری با نشریات علمی-پژوهشی (همکاری در مقام داور فصلنامه جستارهای زبانی دانشگاه تربیت مدرس، روایت شناسی انجمن علمی نقد ادبی ایران) و تخصصی (از جمله فارابی و صنعت سینما)


نظریه ها: نظریه بیناجسمی / تئوریزه کردن نظریه بینارسانه در سال 1390 /  همکاری با دکتر حمیدرضا شعیری در تئوریزه کردن نظریه ناسرگی 1389

 

زمینه پژوهش: نشانه شناسی گفتمانی / بینامتنیت / نقد ادبی / جلوه‎های نمایشی / سینمای آمریکا / فشن آرت / ژانر / سینمای گرایندهاوس / ارتباط تصویری

 

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 2.00 (1 رای)

 

 عشق میشائیل هانکه

من تا این‎جا در حال نوشتن لیست فیلم‎های محبوبم در جشنواره کن هستم. عشق Amour ساخته میشائیل هانکه فیلمی است که تعداد زیادی از منتقدان آن را بهترین فیلم جشنواره امسال لقب داده‎اند؛ اما من روی چنین حرفی اصلا حساب نمی‎کنم. من دو ساعت نشستم در حالتی کسل کننده و با کم‎ترین ذوق این فیلم بی‎مزه را تماشا کردم و هنوز هیچ تغییری در من ایجاد نشده است. من در پایان کاملا از این‎که صدای گریه‎های اطرافیانم را می‎شنیدم پریشان‎حال بودم. آیا مردم واقعا این را دوست داشتند؟ چطور چنین چیزی ممکن است؟ شاید من جوانم و خیلی جوان‎تر از آن‎که بخواهم رسیدن به پیری و مرگ را درک کنم. شاید این یک گفتار تک‎گویانه و حدیث نفسی از هانکه است که به مرز 70 سالگی رسیده است. هر چه بود من که از آن خوشم نیامد. مؤثر؟ نه به هیچ وجه.

ادامه مطلب بدون هیچ عشقی نگاهی به «عشق» میشائیل هانکه
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 0.00 (0 رای)

 

 نقاشی های بیتا وکیلی

در این تحلیل نقاشی‎های بیتا وکیلی با نام «شهریور»[1] با تکیه بر تئوری لوتمان در خصوص سمیوسفر تحلیل و سپس به سبک او پرداخته شده است.

ادامه مطلب نقاشی‎های بیتا وکیلی مولد حریم آشنا در بطن فرهنگ دیگری
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 3.75 (2 رای)

 

آمدیم نبودید رفتیم - خسرو پسیانی و مهناز افشار 

نمایش آمدیم نبودید رفتیم کاری از گروه سایه به کارگردانی رضا حداد از نمایش‎های روی صحنه –سالن شماره 2 تماشاخانه‎ی ایرانشهر- است که استقبال کم‎نظیری از آن شده است. نمایشی که همه چیز در خود دارد و سخن از آن ما را به فرای‎متن و شکل‎گیری چنین نمایش‎هایی در داخل کشور خواهد برد.

 

پرهزینه و خوش ساخت

این نمایش به گفته کارگردانش 380 میلیون تومان هزینه در بر داشته و شاید به دلیل کم بودن رسانه‎های تئاتری افرادی که این نوشته را می‎خوانند تعجب کنند که مگر تئاتر ایران هم چنین پروژه‎هایی را روی صحنه دارد. در جوابشان باید بگویم، آری! گروه سایه در ادامه کارهای تجربی خود دست به ساخت نمایشی زده است که کمی از استانداردهای دیگرن نمایش‎ها بالاتر است. تم آخرالزمانی دادن به داستان پینوکیو سبب شده دکورها به صورت پروژکشن نمایش داده شوند و خیلی کم دکوری داشته باشیم جز چند صحنه مانند ایستگاه رادیویی.

مهناز افشار آمدیم نبودید رفتیم

استفاده از افراد با تجربه بین المللی از دیگر مسائل پرخرج این نمایش بوده که خود نه تنها سبب ارتقای کار در اجرا شده بلکه می تواند افرادی را از خود گروه سایه برای آینده نه چندان دور تربیت کند. تعداد زیاد بازیگران سرشناس نیز از دیگر مسائل پرخرج این تئاتر است. حضور مهناز افشار در این پروژه خود کلی حرف و حدیث به همراه داشت و حال با روشن شدن دستمزدش –که مشخص شده اسپانسر شخصی داشته- بیشتر حاشیه‎ساز شده است. چنین هزینه‎ای کاش هوشمندانه‎تر خرج می‎شد تا نمایشی در سطوح بین‎المللی را می‎توانستیم عرضه کنیم.

 

اجرا (کرئوگرافی، نمایش و اجرای زنده موسیقی)

نمایش آمدیم نبودید رفتیم همه چیز دارد. از به صحنه آوردن داستان پینوکیو گرفته تا بیش از سی دقیقه اجرای حرکت. کرئوگرافی که گروه واقعا زحمت زیادی کشیده‎اند. اجرای هماهنگ در کشورهای دیگر کار ساده‎ای است اما ما که در ورزش‎های تیمی هم هماهنگ نیستیم در این‎جا هماهنگی در حد قابل قبولی است؛ البته اگر بخواهیم سخت‎گیرانه و در سطح جهانی نگاه کنیم ما هنوز از چند رقاص خیابانی که با یکدیگر تمرین و در رقص‎های خیابانی شرکت می‎کنند نیز عقب‎تر هستیم. مشکل کرئوگرافی این نمایش بیشتر ناهمخوانی با اصل متن بود. ما متوجه نمی‎شدیم این حرکات که بیشتر شبیه استریت دنس و بریک دنس بودند با نام حرکت و نمایش‎ فیزیکال در پیکره این نمایش چه می‎خواست. صرفا اجرای این حرکات و ناهماهنگی آن‎ها با هسته اصلی نمایش بزرگترین مشکل نمایش بود. در سوی دیگر گروه نوازندگانی چند ترانه زنده اجرا کردند تا نمایش آمدیم، نبودید رفتیم در خودش همه چیز را جا داده باشد و مخاطبی که تنها 20 هزارتومان هزینه کرده است کنسرت ببیند، کرئوگرافی و خود نمایش را هم دنبال کند. این جمله یکی از همراهان بنده بود که با یک بلیط سه نمایش دیدیم. همیشه در تجربه‎های نخست می‎توان از این مشکلات چشم‎پوشی کرد و امید داشت این تجارب نخست تبدیل به پختگی شود و از سوی دیگر هراس داشت که چنین تجربه‎هایی تبدیل به یک فضیلت برای نمایش دیگران شود که بی‎ربط هر چیزی را کنار هم بگنجانند.

 

داستان اصلی نمایش

نمایش بر خلاف ایجاد موقعیت‎های مختلف و این تب پست‎مدرنیسم یک خط روایی ساده دارد. داستانی از گم شدن پینوکیو و پدر ژپتویی که به دنبال اوست. پینوکیویی که می‎خواهد انسان شود و در این راه پینوکیو هر کاری می‎کند و با شیطان نیز هم‎پیمان می‎شود. روایت پینوکیو به جامعه معاصر آورده شده و شاید از معاصر هم گذر کرده و تم آخرالزمانی گرفته است. داستان‎های دیگری خلق نمی‎گردد بلکه تنها موقعیت‎های مختلف در همان داستان ادغام شده است. در تعریف خود پسامدرن در خود متن باید موقعیت‎های متکثر خلق گردد اما این موقعیت‎های هستند که خارح از متن هستند ولی به متن به صورت ناهمگون الصاق شده‎اند و هسته واحدی وجود ندارد.

 

 

شوخیهای گلدرشت

نمایش آمدیم نبودید رفتیم 

موقعیت‎های ایجاد شده کم‎کم موقعیت‎ها را تحت تأثیر خود قرار می‎دهند. از شوخی با وسایل ارتباط جمعی و شبکه‎های اجتماعی گرفته تا شوخی‎ با مضامین اجتماعی و سیاسی. نمایش هر چه سراغ دیالوگ می‎رود بسیار افت می‎کند. دیالوگ‎ها بسیار سطحی هستند. شوخی‎های مجری رادیو و حتی لحن او بسیار کلیشه‎ای است. افرادی که می‎خواهند بروند تریبون را بگیرند هم دیالوگ‎هایشان کم از شوخی‎های درجه چندم تلویزیونی ندارد و از همه بدتر آن مأموری است که به دنبال متفرق کردن دیگران است. شوخی‎هایی که با سیاست و گاه با مضامین اجتماعی می‎شود مانند همان نمای نزدیک از کلیشه سازی شیطان و آن نما از مهناز افشار در بک‎گراند گل درشت است و موقعیت‎هایی که بر اساس همان خلق شده است چندپاره و بی‎ربط‎تر می‎شوند.

 

تئاتر فیزیکال، پسا دراماتیک و ضد متن

تئاتر پسادراماتیک ضدمتن و ضد درام نیست. این واژه از سوی هانس تیس له‎من برای گرایش‎هایی به کار رفت که از گرایش‎های پرداخت دراماتیک فاصله گرفته بودند و برخلاف تصور ضد متن نبودند. همان‎طور که در مورد آمدیم نبودید رفتیم گفته شد همه چیز در خود دارد گاه ماهیتی پسادراماتیک دارد و گاه سراغ ابزار تکنولوژیک و فیزیک می‎رود و مایه‎های تئاتر فیزیکال می‎گیرد. بدن و اجرا که در مرکز گفتمان قدرت نیز قرار می‎گیرند حرف اول نمایش را می‎زنند و گاه دیگر به سمتی می‎روند که حتی متن را نقض کنند. لحن چندپاره این نمایش ضربه بزرگی به آن زده است و کلاژی از موقعیت‎ها، تصاویر، سبک‎های اجرا (حتی در داخل حرکات نیز کلاژی از حرکات دیده می‎شود)، حضور رسانه‎های ارتباط جمعی مثل تلویزیون، رادیو و اینترنت نتوانسته‎اند از دل خود متن پدید آیند و هر یک می‎توانست وجود نداشته باشد. مثلا حضور سیامک انصاری که در یک موقعیت دو بار حضور پیدا می‎کند اگر نبود چه می‎شد یا حضور دزد دریایی یا دیگر موقعیت‎ها که هیچ ارتباط فرمی هم به یکدیگر ندارند.

 

چندرسانهای

آمدیم نبودید رفتیم 

وقتی داستان پینوکیو به فضای آخرالزمانی آمده نمایش هم رسانه‎ها را در کنار یکدیگر جمع می‎کند. دو نفری که با یکدیگر چت می‎کنند، گربه نره و روباه مکار که در تلویزیون دیده می‎شوند، خود سیستم پروژکشن، ایستگاه رادیویی و تلفن راه دور همه و همه بر عصر صنعتی و تأثیر آن در جامعه پسامدرن تأکید دارد. این ابزارها وجه چندرسانه‎ای به نمایش می‎دهند تا جایی که دکور و صحنه را نیز شکل دهند. جهان در گیر و دار تکنولوژی هنوز هم به دنبال راه‎های ارتباطی در این نمایش نشان داده شده است.

 

اجرای بازیگران

نقش مهناز افشار که پس از مدتی هانیه توسلی جای آن را گرفت آن قدر جای کار ندارد که بخواهیم در موردش صحبت کنیم و در کل به دلیل تنوع موقعیت‎ها بازیگران زیادی در صحنه حضور دارند و اغلب هم اجرای خوبی دارند. با وجود این همه حضور می‎توان حضور بابک حمیدیان را بسیار درخشان دانست. بازی او در نقش گربه نره شاید تنها بازی بود که در یاد از این نمایش باقی بماند. پس از او می‎توان به ستاره پسیانی در نقش روباه مکار اشاره کرد. در کل تنها موقعیت این دو نفر به خوبی نوشته شده بود و به همین خاطر نقش آن‎ها در ذهن بیشتر به یاد می‎ماند تا دیگران که همه با افرادی که ماسک زده‎اند فرق چندانی ندارند.

 

همه چیز و هیچ چیز!

نمایش آمدیم نبودید رفتیم تجربه خوبی از گروه سایه است که نشان می‎دهد می‎توان به سمت حرفه‎ای شدن در نمایش و خصوصا نمایش‎های فیزیکال رفت. اجرای موقعیت‎ها به خوبی انجام شده است و کارگردانی خوبی در هر موقعیت دیده می‎شود اما متأسفانه این موقعیت‎ها هیچ ربطی به یکدیگر ندارند و کلاژ بی‎شکلی را ایجاد می‎کنند انگار روی هیچ بومی شکل‎ها و رنگ‎ها نباشند. دیالوگ‎ها و متن ضعیف است و اجرای موسیقی زنده موفق. در کل این نمایش همه چیز دارد ولی از خیلی نظرها که شرح آن رفت هیچ ندارد و تجربه کمی هدر رفته است.

 

 

 

 

 

 

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 3.50 (2 رای)

 

محمود کشفی پور سوی دیگرمحمود کشفی پور در عکس‎های خود در دو بخش در قطع بزرگ با نام «سوی دیگر» بازی نظربازی را به تصویر در آورده است.[1]

ادامه مطلب نگاه متکثر - نگاهی به عکس‎های محمود کشفی‎پور در گالری طراحان آزاد
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 3.75 (2 رای)

 

 امین حیایی در قلاده های طلا

در ابتدای تحلیلم لازم می‎دانم نکاتی را در مورد تحلیل فیلم قلادههای طلا ساخته ابوالقاسم طالبی به عنوان پیش‎درآمدی الصاق کنم.

ادامه مطلب تحلیل انتقال اطلاعات دراماتیک و جامعه‎شناسی دریافت در «قلاده‎های طلا»
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 5.00 (1 رای)

 

مجموعه جنگ سعید انصافی

اعصار مختلفی درگیر جنگ بوده است اما شمایل سازی در آثار سعید انصافی[1] بافتی از جنگ کشورمان را به ذهن متبادر می‎سازد.

ادامه مطلب گفتمان ضد جنگ در آثار «سعید انصافی»
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 0.00 (0 رای)

 

*****

مجید رحیمی جعفری

بی خداحافظی رضا صادقی 

بیخداحافظی پس از سال‎ها دوری احمد امینی از سینما کنجکاوی‎های خاصی را برانگیخته بود. نه فقط از این حیث که احمد امینی نه سال است هیچ فیلمی را پس از این زن حرف نمیزند نساخته بود و تجربه چند سریال خوب را داشته است بلکه فیلم در مورد رضا صادقی یکی از محبوب‎ترین خوانندگان پاپ ایران است.

ادامه مطلب تحقق نیافتن امر دراماتیک در یک بایوپیک/ نگاهی به فیلم «بی‎خداحافظی» ساخته احمد امینی / از سری...
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 0.00 (0 رای)

 

*****

مجید رحیمی جعفری

هنگامه قاضیانی در میگرن 

روزمرگی مثل این‎که جذابیت زیادی برای فیلمسازان دارد. فرقی نمی‎کند فیلمساز کهنه‎کار باشد یا این‎که یک فیلم اولی. میگرن هم از آن دست فیلم‎های پرشماری است که سه زندگی را در روزمرگی به هم بافته است و ماحصل هم مهم نیست که چه باشد. مانلی شجاعی فرد گر چه برای فیلم اول استاندارد خوبی از کارگردانی نشان داده است اما او هم فریب ظاهر داستان‎های ساده را خورده که بی‎هدف تنها جلو می‎روند. 

 

تحلیل رویکرد

پیشنهاد کتاب