اختصاصی

  • جریانی نو در گالری‌داری هنر اصفهان؛ گفت‌وگو با ژیلا منانی

    «ژیلا منانی متولد اصفهان و فارغ‌التحصیل رشته زمین‌شناسی از دانشگاه اصفهان است. وی به منظور ادامه تحصیل، اقامتی نه ساله در ایتالیا داشته که این اقامت منجر به علاقه‌مندی بیشتر او به هنرهای زیبا شده و نتیجه آن گذراندن دوره‌های آزاد در رشته نقاشی در شهر جِنوای ایتالیا بوده است. وی همچنین چند سال به عنو...
پژمان الماسی‌نیا

پژمان الماسی‌نیا

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

دبیر تئاتر آکادمی هنر

تحصیلات: کارشناس ارشد پژوهش هنر
عرصه‌ی فعالیت: حضور جدی در حوزه‌ی ادبیات و ویراستاری از ۱۳۸۳، صاحب ۷ کتاب شعر چاپ‌شده با عناوین «دیگر هم‌بازی‌ات‌ نمی‌شوم» (۱۳۸۶) «عاشقانه‌های ‌برف ‌به‌اسم ‌کوچک» (۱۳۸۷) «روایت ‌ماه ‌از نیمه» (۱۳۸۸) «تقویم عقربه‌دار ماه‌های بهار» (۱۳۸۹) «گذرنامه موقت ماهی آزاد» (۱۳۹۰) «ییلاق ‌چشمان ‌تو» (۱۳۹۱) و «سرگرم مردنم» (۱۳۹۵)، نگارش نزدیک به ۳۰ مقاله با موضوعیت هنر و فلسفه‌ی هنر، همکاری به‌عنوان منتقد فیلم و تئاتر با سایت‌های سینمایی معتبر، پایه‌گذاری صفحه‌ی «طعم سینما» و نگارش ۱۷۰ نقد درباره‌ی فیلم‌های مطرح تاریخ سینما ذیل این عنوان، چاپ کتاب «طعم سینما» در ۳۸۴ صفحه و حاوی ۱۷۹ نقد پیرامون ۱۸۵ فیلم سالیان دور و نزدیک سینمای جهان (مهرماه ۱۳۹۷)
زمینه‌ی پژوهش: سینمای آمریکا، سینمای مستقل آمریکا، سینمای وحشت

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 4.97 (17 رای)


 

بلافاصله پس از بردمن (Birdman) که سال پیش به‌عنوان دومین فیلم برتر اکران ۲۰۱۴ انتخاب‌اش کرده بودم، به‌هیچ‌وجه انتظارش را نداشتم که غافلگیریِ امسال‌مان را هم آقای ایناریتو رقم بزند! درست مانند بردمن خون، کمی دیر در رگ‌های از گور برگشته [۱] جریان می‌یابد اما این اتفاق، وقتی روی می‌دهد، دیگر سیلابِ خون است که مهارناپذیر جاری می‌شود؛ منظورم از اتفاق، سکانس بی‌همتای نبرد با خرس است. فصل مذبور در از گور برگشته به‌اندازه‌ای هولناک و هیجان‌انگیز است که از جایی به‌بعد، خداخدا می‌کنیم هرچه زودتر به آخر برسد! حمله‌ی خرس به انسان را تاکنون در سینما کم نداشته‌ایم ولی به‌لحاظ کیفیت اجرا و شدت باورپذیری، هیچ‌کدام با آن‌چه ایناریتو به تصویر کشیده است، برابری نمی‌کنند [۲].

ادامه مطلب نقد فیلم «از گور برگشته»/ افسانه‌ی مرد نفس‌بریده
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 4.98 (23 رای)

 

 

پس از کش‌وقوس‌های فراوان و از سر گذراندن ماجراهایی جنجالی که شاید معروف‌ترین‌شان قضیه‌ی لو رفتن فیلمنامه بود؛ سرانجام به لطف کاربلدیِ هکری دست‌ودلباز، چشمان‌مان به جمال هشت نفرت‌انگیزِ آقای تارانتینو روشن شد! البته در ارتباط با ماجراهای مذکور به‌راحتی می‌توانیم رویکردی بدبینانه اتخاذ کنیم و طبق تئوری توهم توطئه‌ای دایی‌جان‌ناپلئونی که معرف حضورتان هست، تمام حاشیه‌های ایجادشده برای هشت نفرت‌انگیز را ترفندهایی تبلیغاتی به‌منظور جلب توجهِ هرچه بیش‌تر به‌سوی فیلم به‌حساب بیاوریم! الله و اعلم!

ادامه مطلب عشق‌بازی تارانتینویی در برف و کولاک؛ نقد فیلم «هشت نفرت‌انگیز»
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 4.94 (16 رای)

 

اگر شما هم -درست مثل نگارنده!- وسط تماشای "لینکلن" (Lincoln) [محصول ۲۰۱۲] خواب‌تان گرفت و نصفه‌نیمه رهایش کردید، از شنیدن این‌که استیون اسپیلبرگ یک‌بار دیگر مضمونی سیاسی و میهن‌پرستانه را دست‌مایه قرار داده است، خوف به دل‌تان راه ندهید! «پل جاسوس‌ها» (Bridge of Spies) از "لینکلن" جذاب‌تر و بسیار همدلی‌برانگیزتر است و دلیلی برای نگرانی وجود ندارد! «پل جاسوس‌ها» حاصل کار جمعیِ اکیپی از استخوان‌خُردکرده‌های هالیوود است؛ از خود اسپیلبرگ و هنکس -در چهارمین همکاری‌شان- گرفته تا توماس نیومن، یانوش کامینسکی و برادران کوئن که هرکدام‌شان به‌تنهایی برای اعتبار بخشیدن به یک پروژه‌ی سینمایی کفایت می‌کنند.

ادامه مطلب نقد فیلم «پل جاسوس‌ها» (Bridge of Spies) / آخرین مردان مقاوم
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 4.89 (38 رای)

 

 

اشاره: همان‌طور که انتظارش می‌رفت، اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن عاقبت به بری لارسون رسید. اسکاری که به عقیده‌ی نگارنده، حق‌ِ او نبود و -به‌ترتیب- خانم‌ها: سیرشا رونان (بروکلین)، کیت بلانشت (کارول) و شارلوت رمپلینگ (۴۵ سال) برای گرفتن‌اش محق‌تر بودند. البته ضعفِ بازی لارسون را -بیش از هر چیز- مربوط به خودِ فیلم و انتخاب غلط سبک‌وُسیاقِ روایت‌اش می‌دانم که در نقد «اتاق» [منتشره در آکادمی ‌هنر] به آن پرداخته‌ام. در ادامه، به بررسی پنج نقش‌آفرینیِ برگزیده‌ام از میان حضورهای درخشان خانم‌های بازیگری که برنده‌ی اسکار نقش اصلی شده‌اند، می‌پردازم تا شاید روشن شود وقتی بحثِ یک حضور لایق اسکار پیش می‌آید، دقیقاً از چه حرف می‌زنیم؟!

ادامه مطلب اسکارهای به‌حق! / سری دوم: بررسی ۵ نقش‌آفرینیِ برگزیده‌ی خانم‌های برنده‌ی اسکار
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 5.00 (18 رای)

 

«مردی برای تمام فصول» (A Man for All Seasons) ساخته‌ی فرد زینه‌مان، از نمایشنامه‌ای تحت ‌همین عنوان -به قلم رابرت بولت- اقتباس شده است. «مردی برای تمام فصول» از آثار برجسته‌ی زینه‌مان است؛ سینماگری که نام‌اش در مقام کارگردانِ چند فیلم مطرح تاریخ سینمای کلاسیک ثبت شده: "ماجرای نیمروز" (High Noon) [محصول ۱۹۵۲]، "از اینجا تا ابدیت" (From Here to Eternity) [محصول ۱۹۵۳]، "اسب کهر را بنگر" (Behold a Pale Horse) [محصول ۱۹۶۴]، "جولیا" (Julia) [محصول ۱۹۷۷] و...

ادامه مطلب بهای سنگین سکوت / نگاهی دوباره به شاهکار زینه‌مان، «مردی برای تمام فصول»
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 4.98 (23 رای)

 

 

اشاره: خوشبختانه حق به حق‌دار رسید! آقای دی‌کاپریو اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را گرفت تا یکی از انگشت‌شمار انتخاب‌های درست آکادمی در حوزه‌ی بازیگری رقم بخورد. چنان‌که قبل‌تر اشاره کرده بودم؛ لئوناردو دی‌کاپریو با ایفای نقش گلس در «از گور برگشته» (The Revenant)، تمام پیش‌فرض‌های ذهنیِ ناشی از تماشای فیلم‌های قبلی‌اش را به‌هم می‌ریزد و بیننده‌ی بهت‌زده را با دی‌کاپریوی دیگری روبه‌رو می‌کند. هیو گلس شاه‌نقش رزومه‌ی سینماییِ آقای دی‌کاپریو است؛ نقشی کم‌دیالوگ و پر از اکت و به‌معنیِ واقعیِ کلمه، یک فرصت مغتنم که خوشبختانه هدر نشده. در نوشتار حاضر، تحلیل پنج نقش‌آفرینیِ قابلِ اعتنای دیگر از آقایان برنده‌ی اسکار بازیگری -طی سال‌های مختلف- را که به‌نظرم سزاوار موشکافی هستند، آورده‌ام.

ادامه مطلب اسکارهای به‌حق! / سری اول: بررسی ۵ نقش‌آفرینیِ برگزیده‌ی آقایان برنده‌ی اسکار
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 5.00 (7 رای)

خروج ممنوع



در بازه‌ی زمانی خاصّی از سالِ جاری که علی‌رغم‌ تمام ناملایمات، طیف متنوعی از نمایش‌ها در ژانرهای گوناگون بر صحنه رفته‌اند، تالار حافظ از یک‌شنبه بیستم آبان، ساعتِ ۱۸ و سی دقیقه، میزبان «خروج‌ممنوع» به کارگردانیِ گیتی قاسمی است. نمایش‌نامه‌ی فلسفیِ "Huis clos" اثر سارتر[۱] را در ایران، افراد مختلف -مصطفی فرزانه، ناصر غیاثی، قاسم صنعوی و...- تحت عناوین متفاوتی به فارسی برگردانده‌اند. قاسمی در «خروج‌ممنوع» ترجمه‌ی حمید سمندریان را مبنا قرار داده است. این نمایش‌نامه هم‌چنین بارها روی صحنه رفته و جالب است بدانید که سمندریانِ فقید، خود نیز این متن را در آغاز دهه‌ی ۴۰ با نام «دوزخ» و با نقش‌آفرینی جمیله شیخی، عزت پریان، رکن‌الدین خسروی و پرویز کاردان در تالار اداره‌ی کل هنرهای زیبا اجرا کرده بود.

ادامه مطلب نقد نمایش خروج ممنوع به کارگردانیِ گیتی قاسمی؛ خانم‌ها! آقایان! جهنم خودِ شمائید!
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 رتبه 5.00 (8 رای)

آوازه‌خوان خیابان‌های منهتن میکائیل شهرستانی



میکائیل شهرستانی پس از چهار-پنج سال، با «آوازه‌خوان خیابان‌های منهتن» دوباره به صحنه‌ی مقدسِ تئاتر بازگشته است؛ پس از «مویه‌ی جم» و «سحوری» این سومین مونولوگِ رزومه‌ی بازیگریِ اوست. حالا که [به هر علت] به تئاتر آمدنِ شهرستانی به‌عنوانِ بازیگر تبدیل به یک "اتفاق" شده، حیف است که چنین فرصتی را قدر ندانیم.

ادامه مطلب نقدِ نمایشِ آوازه‌خوان خیابان‌های منهتن به کارگردانیِ میکائیل شهرستانی؛ به‌سلامتیِ رنج‌ها

تحلیل رویکرد

  • مرگ در برابر رانه‌ی مرگ

    از مؤلفه‌های سینمای دوشان ماکاویف (Dušan Makavejev) علاوه بر مؤلفه‌ی اصلی موج سیاه سینمای یوگسلاوی (اخذ هویت از سمپتوم به­ جای اخذ هویت از سامان نماد...

تحلیل سینما

  • سرزمین آواره‌ها: سرزمین آرامش

    در جهان پر ملال امروز میان انبوهی از عادات و شیوه‌های تکراری، گاه تجربه‌ی زیستی جدید مسیری تازه پیش روی انسان گشوده و فصلی نو در زندگی او رقم می‌زند....

بانک اطلاعات هنری