Loading...

مطالب ویژه

    نمایش «شبح اپرای تهران» به طراحی و کارگردانی علی ساسانی‌نژاد از 28ام دی ماه تا 17ام بهمن ماه ...
Detail
    «خانه‌ی کاغذی» داستان خانواده‌ای است در خانه‌ای تقریباً ویران، نزدیکِ مرز که واپسین لحظات پیش ...
Detail
    اشاره: «هم‌هوایی» سال گذشته، طی سه نوبت: فروردين و ارديبهشت [در سالن حافظ تهران]، خرداد [در ...
Detail
خطا
  • JLIB_DATABASE_ERROR_FUNCTION_FAILED
دوشنبه, 30 تیر 1393 14:15

خط قرمز بر زندگی هیولای خفته / نگاهی به نمایش «هیولا خوانی» محمد یعقوبی

نوشته شده توسط  سجاد محمدی
(1 رای)

 

 

 

هیولا خوانی آخرین کار محمد یعقوبی است با نوشته ای از نغمه ثمینی که این روزها در تالار چهارسوی تئاتر شهر به اجرا در می آید. کاری که سعی دارد راحت و بی پرده به پدیده ممیزی بپردازد ودر دل اثر تیغ تند انتقاد خود را به مسایلی نظیر جهل، افراطی‌گری، تعصب، تحجر و ترس از تفکر نشانه می‌رود.


هیولا خوانی روایت خانواده‌ای است که با ورود یک شیء (متن یک نویسنده) غریبه به خانه آن‌ها موقعیت و آرامش موجود در کانون این خانواده بر هم ریخته می‌شود و تک تک اعضای حاضر در این خانه سعی می‌کنند تا خوانش و نگاه خود را نسبت به این شی ناشناخته ابراز کنند که این تلاطم‌گویی‌ها باعث ایجاد داستان‌هایی برای پیش بردن این اثر نمایشی می‌شود.


هیولا خوانی جدیدترین تجربه کارگردانی محمد یعقوبی بر چند جاذبه عمده استوار است. جذابیت‌هایی که حداقل در ظاهر باعث پوشاندن نقاط ضعف کار و رضایت خاطر تماشاگر می‌شود .تئاتری که می‌خواهد با پرداختن به چندین موضوع مهم و اساسی، ذهن مخاطب را درگیر مسایل و اتفاقاتی کند که پیش از آن امکان مواجه و مجال گفت‌وگو پیرامون آن بصورت علنی و عمومی کمتر اتفاق می‌افتد.

 

عمده‌ترین جذابیت اثر به نمایشنامه گیرا  و هوشمندانه آن مربوط می‌شود. نمایشنامه‌ای فوق العاده که با اجرای یعقوبی احیا می‌شود و مخاطب ایرانی را  با نمایشی هولناک، صریح و تأثیرگذار روبه‌رو می‌سازد. اثری که به نظر می‌رسد جزء درخشان‌ترین نوشته‌های ثمینی به حساب می‌آید و قدرت قلم جادویی اورا به اثبات می‌رساند،گویی نویسنده تمام دغدغه‌ها و دل نوشته‌های خود را با قلم و صدای ترانه بامداد (سعید شهرزاد) با ما در میان می‌گذارد. شخصیت‌پردازی دقیق، صدای دلنشین راوی، چرخش‌های به یک باره و شوکه کننده و مفاهیم عمیق و نقد گونه از جمله آن مرتبط دانست.

 

می‌توان دومین جاذبه اثر را، طراحی صحنه و نور خاص آن ذکر کرد. وجود پرده نیمه شفافی که به صحنه فضایی وهم آلود می‌دهد.کارگردان به عنوان یک مدیر یا یک هماهنگ کننده بسیار موفق عمل کرده است و توانسته تعادلی همگونی بین متن نمایش، بازیگران، ابزار سمعی و بصری و طراحی صحنه ایجاد نماید تا تماشاگر در پایان نمایش با تئاتری تأثیر گذار و قابل تعمق مواجه شود.

 

برای خواندن ادامه مطلب اینجا را کلیک کنید.

 

 

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

تبلیغات