Loading...

مطالب ویژه

    نمایش «شبح اپرای تهران» به طراحی و کارگردانی علی ساسانی‌نژاد از 28ام دی ماه تا 17ام بهمن ماه ...
Detail
    «خانه‌ی کاغذی» داستان خانواده‌ای است در خانه‌ای تقریباً ویران، نزدیکِ مرز که واپسین لحظات پیش ...
Detail
    اشاره: «هم‌هوایی» سال گذشته، طی سه نوبت: فروردين و ارديبهشت [در سالن حافظ تهران]، خرداد [در ...
Detail
خطا
  • JLIB_DATABASE_ERROR_FUNCTION_FAILED
یادداشت

یادداشت (17)

 

 

نمایش «شبح اپرای تهران» به طراحی و کارگردانی علی ساسانی‌نژاد از 28ام دی ماه تا 17ام بهمن ماه در محل گالری بهار در خانه‌ی هنرمندان تهران اجرا شد. این نمایش برداشتی آزاد از رمان سوزان کی با عنوان «شبح اپرای پاریس» بود که در مدت بیست روز چهل بار توسط گروه ساسانی‌نژاد در صحنه‌ی کوچک سالن گالری اجرا شد. در ادامه‌ی مطلب قصد دارم که به صورتی محدود در مورد اجرای ساسانی‌نژاد بنویسم. 

 

 

«پاییز» را قرار است در یک بعد از ظهر بهاری در تالار شمس ببینم. راه می‌افتم تا به تجریش برسم. سوار تاکسی‌های اقدسیه می‌شوم و بعدتر هم پیاده مسیر را گز می‌کنم. گوشی را نگاه می‌کنم: «حاج عبدالله طی بیانیه‌ای نام شرکت پشمک سازی خود را به مش عبدالله تغییر داد». چند هفته‌ای هست که به دو نوجوان ایرانی در فرودگاه جده تعرض شده. «یارو دوستشُ می‌بینه کچل کرده. میگه به به مکه بودی؟ زیارت قبول. میگه: نه به جان بچه‌م. دزدی کردم زندان بودم». خنده‌ام نمی‌گیرد. بعد از چند کوچه می‌رسم به مقصد. ساعتی بعد خروار خروار تماشاگر کنارم قهقهه می‌زنند و من قلمم را بر دفتر کوچکم می‌زنم و بعد برعکسش می‌کنم و دوباره می‌زنم و بعد برعکسش می‌کنم و دوباره می‌زنم و بعد برعکسش می‌کنم و دوباره می‌زنم. نگاه می‌کنم به لب‌های گشادشان و صورت‌های شکفته‌شان و فکر می‌کنم خب مشکل از من است حتماً. من نمی‌فهمم شاید. نمی‌فهمم کی باید بخندم و کی باید بغض کنم. گفتم بغض و از ذهنم گذشت که هیچ بغضی، بغض‌تر از بغض بر جماعت فکاهی نیست. نیست و به خدا نیست. نمی‌دانید چه تنهاییِ غریبی است وقتی یک سالن به طنازی یک بازیگر می‌خندند و تو در فکر این هستی که این بازیگر چه زجری می‌کشد وقتی خودش هم بداند خوشمزگی‌هایش چقدر پرت است. کاش نداند. باور کنید آرزو می‌کنم که نداند و زجر نکشد. من از این بالا و از این صندلی که نشسته‌ام با یک لحظه تصور کردن خودم جای او، در محاصره‌ی این قاه قاه‌های بی‌هویت بغض می‌کنم تا چه رسد که واقعاً جای او باشم. می‌گویند تحلیل و نقد. شوخی نکنید. شما را به خدا شوخی نکنید. من چه چیزی را تحلیل کنم؟ یک تیپِ اخته و بی‌کنش و ابله را که قرار است نشان دهنده‌ی رزمنده‌ی جنگ باشد؟ یا یک تیپِ لمپنِ لاله زاری که قرار است شخصیتِ رو به روی او باشد؟ یا یک تیپِ شوخ و شنگ دخترانه که باید نقش خواهرِ کوچولو و دوست داشتنی ماجرا را بازی کند؟ دوستان خیال کرده‌اند در لاله‌زارِ شصت سال پیش قرار دارند یا ارحام صدر هستند که یک درامِ کاملاً بی سر و ته را روی صحنه ببرند و یک تیپِ لمپن را هم بیاندازند وسط ماجرا که او هی بگوید و تماشاگر هی بخندد و هی بگوید و هی بخندد و آخر سر هم یک روبانِ اخلاقی ببندند دور این کیک وا رفته‌ی تاریخ مصرف گذشته‌ی کریه منظر و مسیح وار تماشاگران را به شادی و شادمانی و خنده و لبخند تطهیر کنند و بفرستند خانه. دوستان کاملاً درست خیال کرده‌اند. واقعاً درست خیال کرده‌اند که سالن تئاتر در فضای شصت سال پیش قرار دارد. شما به برخی از دیالوگ‌های این نمایش عنایت بفرمایید:

 

ادامه‌ی مطلب...

 

 

نمایش «کامنت» که این روزها در سالن استاد سمندریان خانه‌ی هنرمندان در حال اجراست، اثری‌ است متفاوت در مقایسه با خیل آثار کم عمق این روزهای تئاتر که لااقل می‌تواند مخاطب را از انتخاب‌اش راضی سازد. گروه اجرایی این اثر با عنوان گروه تئاتر تازه عضو حلقه‌ی تئاتر دانشگاهی ایران هستند و در واقع این اثر را می‌توان ثمره‌ی یک سواد آکادمیک و متعلق به نسلی جوان و محصل تئاتر دانست. همین امر هم هست که توانسته دست‌آخر تجربه‌هایی بدیع را یک‌جا گرد هم آورد و این اثر را به مجموعه‌ای از ایده‌های فکرشده از متن تا اجرا و همچنین جزییات طراحی لباس و دکور تبدیل کند.

 

 

ادامه‌ی مطلب ...

 

 

 

 

 

1. "مرثیه‌ای برای کتاب سوزی‌ها" نام اجرایی هنری در قالب پرفورمنس آرت است که از 20 دی تا 10 بهمن، در نگارخانه‌ی شماره‌ی یک فرهنگسرای نیاوران در دو نوبت یک ساعتی اجرا می شود. در این اجرا هنرمندانی سرشناس همچون بابک حمیدیان، هانیه توسلی، نورا هاشمی، نیکوترخانی، نوید هدایت‌پور و مهدی احمدی به کارگردانی علی اتحاد و تهیه کنندگی مجید رحیمی جعفری در کنار همدیگر به ایفای نقش می‌پردازند. از میان این هنرمندان هانیه توسلی و مهدی احمدی اجراگران بخش ویدئویی اثر هستند و مابقی اجراگران بخش زنده‌. مرثیه‌ای... تجربه‌ای متفاوت در حوزه‌ی هنرهای اجرایی است که با زبانی فاخر و استعاره‌گون به جستجویی تمثیل وار در لابلای تاریخ کتاب‌سوزی‌ها می‌پردازد. ادامه‌ها‌ی متن فوق شرحی خُرد هستند در جهت معرفی این اثر متفاوت به علاقمندان آثار تجسمی و اجرایی در ایران.

 

 

«مرثيه اي براي کتابسوزي ها» دومين اثر از سه گانه علي اتحاد با نام «گنج سوخته» اين روزها در فرهنگسراي نياوران در حال اجراست. علي اتحاد که در دهه اخير به عنوان يکي از پرکارترين هنرمندان عرصه هنر معاصر، مجموعه آثاري را با عنوان «رازورزي» در قالب هنر پرفورمنس، اينستاليشن و ويدئو آرت ارائه داده اين بار نيز در «مرثيه اي براي کتابسوزي ها» در ادامه همان مسيرپيشين خود و با گروهي به مراتب حرفه اي و شناخته شده باز سراغ تجربه اي متفاوت در نگاهي به تاريخ، زبان و هويت و البته عنصر محوري انهدام و تباهي رفته و تلاش کرده آنها را در قالب هاي مختلف بياني خود در اشتراکي تعمقي با مخاطب همراه شود.سابقه تاليفي علي اتحاد در زمينه تحقيق و نقد هنر به ويژه هنر مفهومي، پرفورمنس و هنر چندرسانه اي، او را در کنار تجربه هاي اجرايي اش به خلق اثري منسجم با ويژگي هاي خاص اجرايي و پرداخت مفهوم رهنمون ساخته است.

 

 

 

هیولا خوانی آخرین کار محمد یعقوبی است با نوشته ای از نغمه ثمینی که این روزها در تالار چهارسوی تئاتر شهر به اجرا در می آید. کاری که سعی دارد راحت و بی پرده به پدیده ممیزی بپردازد ودر دل اثر تیغ تند انتقاد خود را به مسایلی نظیر جهل، افراطی‌گری، تعصب، تحجر و ترس از تفکر نشانه می‌رود.


هیولا خوانی روایت خانواده‌ای است که با ورود یک شیء (متن یک نویسنده) غریبه به خانه آن‌ها موقعیت و آرامش موجود در کانون این خانواده بر هم ریخته می‌شود و تک تک اعضای حاضر در این خانه سعی می‌کنند تا خوانش و نگاه خود را نسبت به این شی ناشناخته ابراز کنند که این تلاطم‌گویی‌ها باعث ایجاد داستان‌هایی برای پیش بردن این اثر نمایشی می‌شود.

صفحه1 از3

تبلیغات