Loading...

مطالب ویژه

    نمایش «شبح اپرای تهران» به طراحی و کارگردانی علی ساسانی‌نژاد از 28ام دی ماه تا 17ام بهمن ماه ...
Detail
    «خانه‌ی کاغذی» داستان خانواده‌ای است در خانه‌ای تقریباً ویران، نزدیکِ مرز که واپسین لحظات پیش ...
Detail
    اشاره: «هم‌هوایی» سال گذشته، طی سه نوبت: فروردين و ارديبهشت [در سالن حافظ تهران]، خرداد [در ...
Detail
خطا
  • JLIB_DATABASE_ERROR_FUNCTION_FAILED
مقالات

مقالات (27)

سخن از نشانه‌شناسي تئاتر اندكي مشكل است زيرا با يك نظام نشانه‌اي سر و كار نداريم؛ بلكه چندين نظام نشانه‌اي در هم آميخته مي‌شود، حركات بدن، گفت‌وگوي ميان بازيگران، صدا، نورپردازي، صحنه‌آرايي و غيره همه در توليد معنا دخيل هستند. در واقع هر نمايشنامه‌اي كه نوشته شده بايد براي اجراي روي صحنه دوباره نوشته شود زيرا همان‌گونه كه آن اوبريفلد مي‌گويد: «هر نوشته تحت قالب نمايشنامه تابع زمان حال است». در واقع آن‌چه مهم است گفته پردازي دوباره مي‌باشد كه به شكل‌هاي مختلف نمود پيدا مي‌كند. اين امر به عهده كارگردان است كه ديالوگ‌ها را به چه شيوه‌اي تغيير دهد، چگونه صحنه آرايي كند، روايت داستان را به چه شكل تنظيم نموده، از چه جلوه‌هایي استفاده كند تا تماشاگر را جذب نمايد.

نمايش عجايب المخلوقات به يكباره و از همان ابتدا با تفكري بر زيباشناسي حركات نمايشي خود را به مخاطب معرفي مي‎كند و تمام صحنه ها را به اين امر اختصاص مي‎دهد، گويا اين صحنه آرايي كارگردان است كه هر لحظه شكل مي‎گيرد و نمود پيدا مي‎كند. در واقع شيوه كارگرداني، صحنه آرايي‎اي است كه به دنبال زيبايي‎شناسي حركات انسان‎ها به صورت گروهي با زبان تن آن‎هاست.

 

در پژوهشی در سال 1389 اثبات کردم که چگونه گفتمانِ از جنس قدرت در موقعیت‎های مختلف از یک نمایش تحت روابط متناوب قرار خواهد گرفت.
برای اثبات این امر از نظریات سوژه کوکه، زایش ایدئولوژی ایگلتون، خشونت نمادین بوردیو، نظم نمادین و جامعه سراسربین فوکو و درنهایت حضور پدیدارشناختی فونتنی استفاده کردم.[1] حال با توجه به نشانه‎شناسی نمایشی موقعیت[2] و تحلیل روابط متناوب قدرت به تحلیل نمایش عجایب المخلوقات[3] اثر رضا ثروتی خواهم پرداخت.

صفحه5 از5

تبلیغات