Loading...

مطالب ویژه

    نمایش «شبح اپرای تهران» به طراحی و کارگردانی علی ساسانی‌نژاد از 28ام دی ماه تا 17ام بهمن ماه ...
Detail
    «خانه‌ی کاغذی» داستان خانواده‌ای است در خانه‌ای تقریباً ویران، نزدیکِ مرز که واپسین لحظات پیش ...
Detail
    اشاره: «هم‌هوایی» سال گذشته، طی سه نوبت: فروردين و ارديبهشت [در سالن حافظ تهران]، خرداد [در ...
Detail
خطا
  • JLIB_DATABASE_ERROR_FUNCTION_FAILED

 

نمایش «رومی» به نویسندگی و کارگردانیِ رضا ثروتی با بازی صابر ابر، مرتضی اسماعیل کاشی، پانته‌آ پناهی‌ها و نوید محمدزاده به صحنه می‌رود.


به گزارش بخش نمایش آکادمی هنر به نقل از روابط عمومی نمایش، «رومی» اثری است که به عشق جنون‌آمیز مولانا و شمس می‌پردازد؛ تراژدیی که منجر به مرگِ فرزندان مولانا «کیمیا» و «علاءالدین» و قتل «شمس» می‌شود.

منتشرشده در ایران

«دنيا هميشه تنها جهاني مصنوع است، آنچه جهان نفساني مي ناميم، همان شر است در جهان مصنوع و آن چه شر مي ناميم، تنها ضرورتي زودگذراست در رشد ما»
    

منتشرشده در یادداشت
یکشنبه, 29 ارديبهشت 1392 22:22

شبحي با دستان خوني

 

 

 

رضا ثروتي را در حوزه تئاتر، كارگردان با ذوق و توانايي مي دانم. برداشت نسبتا آزاد او از نمايشنامه «وويتسگ» گئورك بوخنر، به اجرايي ديدني، متفاوت و حرفه يي تبديل شده است. قابليت هاي نمايشي اين متن خوب نوشته شده بوخنر و ابعاد دراماتيك و رواني شخصيت اصلي اش باعث شده كه تاكنون برداشت هاي مختلفي در سينما و تئاتر از آن صورت گيرد.

منتشرشده در یادداشت
یکشنبه, 29 ارديبهشت 1392 22:19

کابوس و یک عاشقانه غم‌انگیز

 

 

 

داستان تردید و پرسش‌های پیچیده و فلسفی شاهزاده دانمارکی را، به واسطه مؤلفه‌های قدرتمند ساختار آن، می‌توان با تغییر معادلات روایت در پیرنگ و شخصیت به سادگی در ظرف و قالبی دیگر قرار داد و با همان جذابیت و قدرت چند صد سال پیش به اجرا گذاشت. کافی است ساختار را بشناسیم و اولویت‌ها را در روایتی جدید تغییر دهیم و پس از همه اینها براساس تحلیل و دیدگاهی مشخص معادلات را عوض کنیم. در این صورت هملت را می‌تواند شکسپیر روایت کند یا چرم شیر یا گوران! نمایش می‌تواند جهان هملت باشد یا دنیای افلیا یا کابوس‌های بیمارگونه گرترود!

منتشرشده در یادداشت

 

 

 

 «ویتسک» نمایشنامه‌ای ناتمام از نویسنده تاثیرگذار آلمانی گئورگ بوشنر است. درام مدرن، تلخ و پیش‌رو‌تر از زمان خود. داستانی که از دل فضایی تاریک پدید می‌آید و از درون‌مایه‌ای اعتراضی در ابعاد سیاسی اجتماعی نسبت به شرایط پیرامون برخوردار است. فضای کابوس گونه و منطبق با عدم واقعیت گرایی. حال «ویتسک» در خوانشی نو و جذاب این اثر به کارگردانی رضا ثروتی کارگردان نوگرای ما در حال اجرا است. فضای اکسپرسیونیستی و سیاه ویتسک، روایت ساختارشکنانه و غیرخطی و اپیزودیک بودن متن، فرصت آزادی عمل بالایی به کارگردان برای انتخاب رویکردی آزاد برای نوع روایت می‌دهد.

منتشرشده در یادداشت

 

 

 

 

نقل توضیح سردبیر از پایگاه پژوهشی، تحلیلی و خبری آکادمی هنر: یادداشت زیر به سفارش «روزنامه بهار» و به بهانه‎ی ورود به تهیه و تولید نمایش نگاشته شده است و بازنشر آن در رسانه‎ی دیگر و این‎بار سایبری شاید خالی از لطف نباشد. آن‎ چیزی که برای روزنامه‎ی بهار در این یادداشت اهمیت داشت سه مشخصه بود: 1- دلیل ورود به جریال تهیه 2- تخصص در زمینه تهیه و تئاتر 3- مشکلات و راه‎حل‎ها. البته یادداشت کمی کوتاه‎تر در روزنامه مذکور به دلیل صفحه‎بندی آن منتشر شد که در این‎جا می‎توانید یادداشت کامل را مطالعه نمایید و باز هم رسانه‎های سایبری از چاپی جلوتر هستند.

منتشرشده در یادداشت

 

ویتسک رضا ثروتی، تلاشی شگفت‌انگیز برای حجم‌زدایی از فضا و الغای عمق معمارانه است. تلاشی جهت فراروی از منطق ذاتی رسانه‌ی تئاتر و تلاشی برای برهم زدن رابطه‌ی متعارفی که نسبت میان دو ماده‌ی خام تئاتر، یعنی «بدن» و «فضا» را تعیین می‌کند. بدن منبع حرکت است و فضا امکانی جهت حضور و گسترش سه‌بعدی آن. در اجرای ویتسک، بدن، هم‌چنان همان منشا‌ مادی حرکت باقی می‌ماند، اما این فضاست که بحرانی می‌شود. بحرانی که نتیجه‌ی حذف قاطع یکی از مولفه‌های سازمان درونی فضا، یعنی عمق، است.

منتشرشده در نقد و بررسی

سخن از نشانه‌شناسي تئاتر اندكي مشكل است زيرا با يك نظام نشانه‌اي سر و كار نداريم؛ بلكه چندين نظام نشانه‌اي در هم آميخته مي‌شود، حركات بدن، گفت‌وگوي ميان بازيگران، صدا، نورپردازي، صحنه‌آرايي و غيره همه در توليد معنا دخيل هستند. در واقع هر نمايشنامه‌اي كه نوشته شده بايد براي اجراي روي صحنه دوباره نوشته شود زيرا همان‌گونه كه آن اوبريفلد مي‌گويد: «هر نوشته تحت قالب نمايشنامه تابع زمان حال است». در واقع آن‌چه مهم است گفته پردازي دوباره مي‌باشد كه به شكل‌هاي مختلف نمود پيدا مي‌كند. اين امر به عهده كارگردان است كه ديالوگ‌ها را به چه شيوه‌اي تغيير دهد، چگونه صحنه آرايي كند، روايت داستان را به چه شكل تنظيم نموده، از چه جلوه‌هایي استفاده كند تا تماشاگر را جذب نمايد.

منتشرشده در علمی

نمايش عجايب المخلوقات به يكباره و از همان ابتدا با تفكري بر زيباشناسي حركات نمايشي خود را به مخاطب معرفي مي‎كند و تمام صحنه ها را به اين امر اختصاص مي‎دهد، گويا اين صحنه آرايي كارگردان است كه هر لحظه شكل مي‎گيرد و نمود پيدا مي‎كند. در واقع شيوه كارگرداني، صحنه آرايي‎اي است كه به دنبال زيبايي‎شناسي حركات انسان‎ها به صورت گروهي با زبان تن آن‎هاست.

منتشرشده در علمی

 نشست نقد و بررسی نمایش «ویتسک» عصر روز یکشنبه بیستم اسفندماه جاری ساعت 18:30 در سالن امیرخانی خانه هنرمندان ایران با حضور رضا ثروتی (کارگردان)، مجید رحیمی جعفری و محمد عقیلی (تهیه کنندگان)، رضا بهجت (طراح نور) و بامداد افشار (آهنگساز و طراح صدا) و اساتیدی چون صادق رشیدی (رئیس نشست)، دکتر حمیدرضا شعیری (دانشیار زبان فرانسه دانشگاه شهید بهشتی)، علی عباسی (دانشیار ادبیات فرانسه دانشگاه شهید بهشتی)، دکتر مرضیه اطهاری نیک عزم (استادیار ادبیات فرانسه دانشگاه شهید بهشتی) و امیر صادقی کنجانی (آهنگساز و رهبر ارکستر) برگزار شد.

منتشرشده در گزارش
صفحه1 از2

تبلیغات